این متن شعری است که به موضوع رضایت از زندگی و قناعت اشاره دارد. شاعر از مخاطب میپرسد چرا به چیزهای کوچک و گذرا راضی میشوی در حالی که میتوانی به سعادت ابدی و رضایت الهی دست یابی. او تأکید میکند که رضایت واقعی در پذیرش تقدیر الهی و عشق به حق است، نه در تعلقات دنیوی.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۳۹۱۹ - چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند
به جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند ۱
ز ماه مصر به زندان چاه ساخته ای
اگر به هر دو جهان از خدا شوی خرسند ۲
مباد همچو سکندر درین تماشاگاه
به آبگینه ز آب بقا شوی خرسند ۳
سعادت ازلی بی حجاب می تابد
چرا به سایه بال هما شوی خرسند ۴
بهشت نسیه خود نقد می توانی کرد
ز خلد اگر به مقام رضا شوی خرسند ۵
ز هر شکست ترا شهپری دهند چوموج
اگر به حکم روان قضا شوی خرسند ۶
به آشنایی بیگانگان برآمده ای
تو آن نه ای که به یک آشنا شوی خرسند ۷
بلنددار نظر را مباد چون نرگس
ز چشم خود به همین پیش پا شوی خرسند ۸
ز شش جهت در روزی ترا گشاده شود
اگرزعشق به درد وبلا شوی خرسند ۹
به خواب ناز روی همچو چشم قربانی
اگر به خاطر بی مدعا شوی خرسند ۱۰
علم شوی به طراوت چو نرگس بیمار
به درد خویش اگر از دوا شوی خرسند ۱۱
ز فکر رزق پریشان نمی شوی صائب
اگر به پاره دل از غذاشوی خرسند ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.