غزل ۳۹۱۵ - سخنوران که درین بوستان نوا سازند

سخنوران که درین بوستان نوا سازند
کباب یکدگر از شعله های آوازند ۱

مبین به چشم حقارت شکسته بالان را
که در گرفتن عبرت هزار شهبازند ۲

چگونه کاسه پرزهر مرگ را نوشند
جماعتی که بدآموز نعمت ونازند ۳

شوندکامروا چون دعای دامن شب
جماعتی که مشکین خطان نظربازند ۴

هلاک کنج لب وگوشه های آن چشمم
که دلپذیر تر از گوشه های شیرازند ۵

ز رفتگان ره دشوار مرگ شد آسان
گذشتگان پل این سیل خانه پردازند ۶

نمی رسند به معراج گفتگو صائب
جماعتی که به دعوی بلند پروازند ۷