این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند سخنوری، عبرتآموزی از شکستخوردگان، نعمتهای گمراهکننده، دعا و راز و نیاز، زیباییهای شیراز، مرگ و گذر از مشکلات زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و کنایهآمیز، حقایق زندگی و انسانها را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات کنایهآمیز و پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۹۱۵ - سخنوران که درین بوستان نوا سازند
کباب یکدگر از شعله های آوازند ۱
مبین به چشم حقارت شکسته بالان را
که در گرفتن عبرت هزار شهبازند ۲
چگونه کاسه پرزهر مرگ را نوشند
جماعتی که بدآموز نعمت ونازند ۳
شوندکامروا چون دعای دامن شب
جماعتی که مشکین خطان نظربازند ۴
هلاک کنج لب وگوشه های آن چشمم
که دلپذیر تر از گوشه های شیرازند ۵
ز رفتگان ره دشوار مرگ شد آسان
گذشتگان پل این سیل خانه پردازند ۶
نمی رسند به معراج گفتگو صائب
جماعتی که به دعوی بلند پروازند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.