غزل ۳۹۰۵ - سحر که چهره خورشید را به خون شستند

سحر که چهره خورشید را به خون شستند
گلیم بخت من از آب نیلگون شستند ۱

رخ از غبار تعلق چو آفتاب بشوی
که گرد پنبه حلاج را به خون شستند ۲

صباح روز قیامت چه سرخ رو باشند
کسان که رو به قدحهای لاله گون شستند ۳

خبر کبوتر چاه ذقن به بابل برد
تمام بابلیان دست از فسون شستند ۴

به هم پیاله ومینا یکی شدند امشب
ز کاسه سر من عقل ذوفنون شستند ۵

سخن ز طبع تو صائب گرفت قیمت وقدر
جبین شعر به آب گهر کنون شستند ۶