این شعر از صائب تبریزی بیانگر گذرایی فصلها و زیباییهای طبیعت، فریبندگی دنیا، ناپایداری جوانی و زیبایی، و نبودن شنوندگان حقیقی برای هنر و نغمه است. شاعر از بیقدری و بیاعتباری سفیدی موی و گذشت زمان شکوه میکند و در نهایت به سکوت و بیزبانی میگراید.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر، نیاز به درک و تجربه کافی از زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و صنایع ادبی پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۸۹۱ - خزان رسید وگل افشانی بهار نماند
به دست بوسه فریب چمن نگار نماند ۱
چنان غبار خط آن صفحه عذار گرفت
که جای حاشیه زلف برکنار نماند ۲
ز خوشه چینی این چهره های گندم گون
سفید را به نظر یک جو اعتبار نماند ۳
ز نغمه سنجی داود گوش می گیرند
فغان که نغمه شناسی درین دیار نماند ۴
ز پیش آتش خویش چگونه بگریزم
مرا که قوت پرواز یک شرار نماند ۵
خموشیم اثر شکر نیست چون صائب
دماغ شکوه ام از اهل روزگار نماند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.