این شعر عاشقانه و عارفانه از صائب تبریزی، به زیباییهای معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. شاعر از زلف، چشمها، رخسار و دیگر ویژگیهای معشوق با تشبیهات زیبا یاد میکند و از عشق و امید و ناامیدی سخن میگوید. همچنین، مضامین عرفانی مانند قرب و وصل نیز در شعر دیده میشود.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تشبیهات و استعارات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارند.
غزل ۳۸۸۵ - کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند
توان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند ۱
چه چشمهای خمارین ولعل میگون است
که می توان ز تماشای او شراب رساند ۲
به مهره دل مومین من چه خواهد کرد
رخی که خانه آیینه را به آب رساند ۳
چگونه دست نشویم زذل که سبزه زنگ
در آبگینه من ریشه را به آب رساند ۴
به ناامیدی از امید کامیاب شدم
به آب خضر مرا موجه سراب رساند ۵
هزار حلقه زدم پیچ وتاب چون جوهر
چوتیغ تا به لبم چرخ یک دم آب رساند ۶
ز دست دامن پاکان رها مکن زنهار
که قرب گل سر شبنم به آفتاب رساند ۷
ز پیچ وتاب مکش سرکه رشته را صائب
به وصل گوهر شهوار پیچ وتاب رساند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.