غزل ۳۸۷۸ - نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

نه هر سخن نشناسی سخنوری داند
نه هر سیاه دلی کیمیاگری داند ۱

عیار آبله دست را که می داند
نه قیمت گهرست این که جوهری داند ۲

درین بساط نشیند درست نقش کسی
که بوریا را دیبای ششتری داند ۳

نماز زاهد خودبین کجا رسد جایی
که چرخ سجده خود را سکندری داند ۴

کمال حافظ شیراز را ز صائب پرس
که قدر گوهر شهوار جوهری داند ۵