این متن به بیان این موضوع میپردازد که هر کسی توانایی درک ارزش واقعی چیزها را ندارد و تنها افراد خاصی میتوانند ارزش حقیقی امور را تشخیص دهند. همچنین، اشاره میکند که ظاهر فریبنده ممکن است با باطن متفاوت باشد و درک این تفاوت نیاز به تخصص و بینش خاص دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
غزل ۳۸۷۸ - نه هر سخن نشناسی سخنوری داند
نه هر سیاه دلی کیمیاگری داند ۱
عیار آبله دست را که می داند
نه قیمت گهرست این که جوهری داند ۲
درین بساط نشیند درست نقش کسی
که بوریا را دیبای ششتری داند ۳
نماز زاهد خودبین کجا رسد جایی
که چرخ سجده خود را سکندری داند ۴
کمال حافظ شیراز را ز صائب پرس
که قدر گوهر شهوار جوهری داند ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.