غزل ۳۸۷۶ - دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

دلم بجا زتماشای دلنوازآمد
شکار وحشیی از دام جست وباز آمد ۱

چرا یکی نشود ده نشاط من کان شوخ
به صد عتاب شد وباهزارناز آمد ۲

اگر چه از نظر آن دلبر گران تمکین
چو کبک رفت خرامان چو شاهباز آمد ۳

ز اضطراب ندانم دل رمیدن کجاست
کنون که برسرم آن یار دلنوازآمد ۴

اگر چه ز آمدنش رفت دست ودل از کار
به عذرخواهی آن عمر رفته باز آمد ۵

به روی گرم مرا کرد پرسشی چون شمع
که موبموی من از شرم در گداز آمد ۶

مگر نماند اثر در جهان ز آبادی
که بر خرابه دلها به ترکتاز آمد ۷

چگونه شکر کنم بی نیاز را صائب
که نازنین من در به صد نیاز آمد ۸