این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند ناپایداری دنیا، بیاعتباری مال و منال دنیوی، و بیوفایی روزگار میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند «گل آتشین» و «برق بلا» به مخاطب یادآوری میکند که زندگی گذرا است و تنها نفس آخرین ارزش دارد. همچنین، او بر سرفرازی و عزت نفس تأکید دارد و بیان میکند که همیشه دانه در زیر خاک نیست و گاهی به بار مینشیند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژگان و استعارههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارند.
غزل ۳۸۷۴ - کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد
درین ریاض گل آتشین نمی باشد ۱
زخنده گل صبح این دقیقه روشن شد
که عیش جزنفس واپسین نمی باشد ۲
درازدستی ماکردکار برما تنگ
وگرنه جامه بی آستین نمی باشد ۳
به هر طرف نگری دورباش برق بلاست
به گرد خرمن ما خوشه چین نمی باشد ۴
ز سرفرازی ما اینقدر تعجب چیست
همیشه دانه به زیر زمین نمی باشد ۵
گهر مبر به سرچارسوی خودبینان
که غیرآینه آنجا نگین نمی باشد ۶
تمام مهر و سراپا محبتم صائب
به عالمی که منم خشم وکین نمی باشد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.