این شعر از صائب تبریزی، زندگی را به سخنهای دلنشین و گوهرهای گرانبها تشبیه میکند. شاعر از زیباییهای طبیعت و عناصری مانند صدف، لعل، و شکوفه برای بیان احساسات خود استفاده میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند رزق و روزی، تقدیر، و اعجاز اشاره دارد. در نهایت، شعر با اشاره به تأثیر نغمههای شاعر بر دل بلبل به پایان میرسد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۳۸۶۴ - حیات من سخنهای دلنشین باشد
غذای من چو صدف گوهر ثمین باشد ۱
به لعل در جگر سنگ آب ورنگ رسید
برای رزق چرا کس دگرغمین باشد ۲
به چشم مور اگر سرمه ای مفت است
ز خرمنی که ازو برق خوشه چین باشد ۳
به جرم پاکی گوهر ز چشمه خورشید
چولعل قسمت من آب آتشین باشد ۴
شکوفه ید بیضا که صبح اعجازست
نظر به ساعد او صبح اولین باشد ۵
کباب شد دل بلبل ز نغمه ات صائب
ترقی نفس آتشین همین باشد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.