این متن شعری است که به زیبایی احساسات عمیق انسانی مانند عشق، رنج، امید و حیرت را بیان میکند. با استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه، شاعر از دلهای روشن، اشک، آفتاب، شب، آه و دیگر عناصر طبیعی و احساسی برای انتقال مفاهیم عمیق استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها ممکن است برای افراد زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و حیرت نیاز به بلوغ فکری دارند.
غزل ۳۸۴۳ - زگریه آینه هر دلی که روشن شد
چو اشک، مردمک حلقه های شیون شد ۱
چراغ روز بود آفتاب در نظرش
ز سرمه دل شب دیده ای که روشن شد ۲
هزار آه شود گر ز دل کشم یک آه
مرا که خانه چو مجمر تمام روزن شد ۳
مشو ز هم گهران دور تا رسی به کمال
که دانه از اثر اتفاق خرمن شد ۴
کشید پنجه خونین شفق به رخسارش
چو صبح هر که درین عهد پاکدامن شد ۵
مرا که مرکز پرگار حیرتم چون خال
ازین چه سود که آن کنج لب نشیمن شد ۶
به من زبان ملامت چه می تواند کرد
که پوست بر تنم از زخم تیر جوشن شد ۷
چه نسبت است به منصور سوز عشق مرا
ز گرمی نفسم دار نخل ایمن شد ۸
ز بار دل سر زلف تو شوختر گردید
شکست شهپر پرواز این فلاخن شد ۹
گرفت از جگر گرم ما نفس صائب
چراغ هر که درین روزگار روشن شد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.