غزل ۳۸۳۰ - ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟

ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟
به پشت آینه پیداست کز صفا چه رسد ۱

نه زلف شانه کند نه به چشم سرمه کشد
به خود نمی رسد آن شوخ تا به ما چه رسد! ۲

دویدن است ز نعمت نصیب چشم حریص
ز دانه غیر تردد به آسیا چه رسد؟ ۳

ز شبنم است مهیا هزار دیده شور
ازین بهار به مرغان بینوا چه رسد؟ ۴

ز حرف مردم بیگانه گوش می گیرم
به آشنا و سخنهای آشنا چه رسد ۵

به چشم خیره خورشید آب می گردد
به دیده من ازان آتشین لقا چه رسد؟ ۶

ز چشم منتظران تا به مصر یک دام است
ز بوی پیرهن آخر به چشم ما چه رسد؟ ۷

ز عشق قسمت زاهد کلام بی مغزی است
بغیر کاه ز خرمن به کهربا چه رسد؟ ۸

رساند کسب هوا خانه حباب به آب
به مغز پوچ تو تا صائب از هوا چه رسد ۹