این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و فلسفی است. شاعر از عشق، انتظار، رنجهای عاشقی و حوادث زندگی سخن میگوید. او از غبار غم، ناامیدی و سختیهای راه عشق مینالد، اما در عین حال به امید و هوشیاری پس از بیخودی نیز اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژهها و استعارههای به کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۸۱۵ - بغیر خط که ز رخسار یار برخیزد
که دیده است ز آتش غبار برخیزد؟ ۱
چنین که من شده ام پا شکسته، هیهات است
که گرد من ز ره انتظار برخیزد ۲
اگر به سبزه خوابیده بگذری چون آب
به پیش پای تو بی اختیار برخیزد ۳
فتد ز سیلی باد خزان به خاک چو برگ
ز خاک هرچه به فصل بهار برخیزد ۴
چنین که گرد حوادث ز هم نمی گسلد
چسان ز آینه دل غبار برخیزد؟ ۵
مرا ز خواب گران قد خم برانگیزد
ز زیر تیغ اگر کوهسار برخیزد ۶
مدار دست ز دامان بیخودی صائب
که هرکه مست فتد هوشیار برخیزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.