این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیبایی رابطهی عشق و رنج را به تصویر میکشد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانهای مانند ستارهی سوخته، غنچهی شبزندهدار، و لالهی داغدار، عشق را به عنوان نیرویی توصیف میکند که هم میسوزاند و هم میسازد. او همچنین به مفاهیمی مانند صبر، فقر، و امید اشاره میکند و بر این باور است که رنجهای عشق میتوانند به رشد و تعالی منجر شوند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانهی این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر شاعرانه، مانند سوختن و رنج، ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۳۸۰۴ - دل مرا نگه گرم یار می سازد
ستاره سوخته را این شرار می سازد ۱
نوای مرغ سحرخیز حالتی دارد
که غنچه را دل شب زنده دار می سازد ۲
چراغ خلوت یکدیگرند سوختگان
مرا چو لاله دل داغدار می سازد ۳
شکستگان جهانند مومیایی هم
دل مرا شکن زلف یار می سازد ۴
کسی که بر دل درویش می گذارد دست
بنای دولت خود پایدار می سازد ۵
اگر سحاب کند سبز تخم سوخته را
ستاره سوخته را هم بهار می سازد ۶
هزار خانه زین بیشتر تهی کرده است
اگرچه دیگری او را سوار می سازد ۷
چها کند به دل صائب آتشین رویی
که آب آینه را بیقرار می سازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.