این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره جدایی، عشق، ناامیدی و انتظار است. شاعر از دوری یار و ناتوانی در دیدارش شکایت میکند و به شرایط سخت و احساسات پیچیده خود اشاره مینماید. همچنین، ابیاتی از شعر به مفاهیمی مانند ناامیدی از جهان و انتظار برای رحمت الهی اشاره دارد.
محتوا شامل مفاهیم عاطفی عمیق و گاهی پیچیده است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از ابیات نیاز به درک ادبی و عرفانی دارند که برای سنین پایینتر ممکن است قابل درک نباشد.
غزل ۳۷۸۴ - مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟
به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد ۱
اگر به دیده من یار خویش را می دید
به روزگار من خسته دل چها می کرد ۲
نخست طاقت دیدار کاش می بخشید
ز من کسی که تمنای رونما می کرد ۳
خبر نداشت که بر خاک نقش خواهد بست
مرا کسی که ز خاک درش جدا می کرد ۴
ز جغد، ناز پریزاد می کشد امروز
سری که سرکشی از سایه هما می کرد ۵
نظر ز روی عجوز جهان نمی بستم
اگر به دیدن او خنده ام وفا می کرد ۶
نصیبی از کرم وجود، بحر اگر می داشت
چرا صدف دهن خود به ابر وا می کرد؟ ۷
نبود نور بصیرت به چشم صائب را
وگرنه دامن فرصت کجا رها می کرد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.