غزل ۳۷۷۸ - نمی توان ز کرم منع باده خواران کرد

نمی توان ز کرم منع باده خواران کرد
به دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد ۱

امید هست ترا مهربان ما سازد
همان که آتش سوزنده را گلستان کرد ۲

خط تو بر ورق آفتاب حکم نوشت
شکوه حسن تو این مور را سلیمان کرد ۳

ز ذوق درد تو بالید مغز من چندان
که استخوان مرا همچو پسته خندان کرد ۴

کرم به اهل کرم کن از رعایت ابر
محیط، روی زمین را رهین احسان کرد ۵

به هر طرف که روی موج می زند مجنون
به نیم جلوه که لیلی درین بیابان کرد ۶

لب تو سوخت دل عالمی، مگر ایزد
نمک ز شور قیامت درین نمکدان کرد؟ ۷

مباد روز خوش آن خط بی مروت را
که چشم شوخ ترا از ستم پشیمان کرد ۸

همان درست ازو شد شکسته اش صائب
اگر ز صحبت خورشید، ماه نقصان کرد ۹