غزل ۳۷۶۷ - همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کرد

همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کرد
که ذره ذره خاک مرا سویدا کرد ۱

امید هست کند رحم بر غریبی ما
همان که قطره ما را جدا ز دریا کرد ۲

ز ذره ذره کشد ناز مهر عالمتاب
نظر کسی که به آن حسن عالم آرا کرد ۳

چو نقش پای، زمین گیر بود دیده من
مرا بلند نظر آن بلند بالا کرد ۴

کسی که راه به تنگ دهان جانان برد
در آفتاب قیامت ستاره پیدا کرد ۵

نرفت زنگ غم از دل به باده، حیرانم
که در چه ساعت سنگین مرا به دل جا کرد ۶

همان به دامن او ریخت ز انفعال سؤال
به ابر قطره چندی که بحر اعطا کرد ۷

ز پیروان شریعت درین سرای سپنج
دو شش زد آن که به اثناعشر تولا کرد ۸

نمی شود نکشند انتقام، عشق غیور
ز سرکشی مه مصر آنچه با زلیخا کرد ۹

به آفتاب جهانتاب می رسد صائب
چو شبنم آن که دل خویش را مصفا کرد ۱۰