غزل ۳۷۶۲ - فروغ روی تو چون از نقاب می گذرد

فروغ روی تو چون از نقاب می گذرد
عرق ز پیرهن آفتا می گذرد ۱

به خون دل گذرد روزگار سوختگان
مدار شعله به اشک کباب می گذرد ۲

ازین چه سود که در گلستان وطن دارم؟
مرا که عمر چو نرگس به خواب می گذرد ۳

ز پیش خرمن من برق از کم آزاری
به آرمیدگی ماهتاب می گذرد ۴

کسی چگونه کند هوش را عنانداری؟
که موج لاله و گل از رکاب می گذرد ۵

بنای توبه سنگین ما خطر دارد
اگر بهار به این آب و تاب می گذرد ۶

به تشنگی گذرد ز آب زندگانی صائب
کسی که موسم گل از شراب می گذرد ۷