این متن شعری است که به موضوعات خودشناسی، تلاش برای رسیدن به حقیقت، عشق و رضایت از زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، مخاطب را به تفکر در مورد جایگاه خود در جهان و ضرورت پشتکار و ایمان برای رسیدن به موفقیت و سعادت دعوت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
غزل ۳۷۶۰ - تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی برد
نمرده از سر خود دردسر توانی برد ۱
کمر نبسته به قصد هلاک خود چون شمع
کجا ز بزم جهان تاج زر توانی برد؟ ۲
ز شاخ خشک تو آن روز گل توانی چید
که در بهار سری زیر پر توانی برد ۳
ترا ستیزه به گردون خوش است در وقتی
که التجا به سپهر دگر توانی برد ۴
به داغ عشق اگر آشنا شوی امروز
در آفتاب قیامت بسر توانی برد ۵
گره نکرده نفس را به سینه چون غواص
کجا ز بحر حقیقت گهر توانی برد؟ ۶
نه آنچنان ز خود افتاده ای تو غافل دور
که ره به منزل اصلی دگر توانی برد ۷
اگر به خشک لبی چون صدف شوی قانع
به خانه نهر ز آب گهر توانی برد ۸
تو کز صفای دل خویش عاجزی صائب
کلف چگونه ز روی قمر توانی برد؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.