این شعر عاشقانه و غزلی، به توصیف زیباییهای معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. شاعر از ویژگیهای ظاهری معشوق مانند لبهای سرخ، خط رخسار، و زلفهایش سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند گل، سبزه، و میوه، عشق خود را بیان میکند.
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال بهطور کامل قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم آن نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
غزل ۳۷۵۴ - عذار نوخط دلدار دیدنی دارد
گلی که می رود از دست چیدنی دارد ۱
اگر چه خشک شد از خط عقیق سیرابش
به بوی می لب ساغر مکیدنی دارد ۲
دهان تنگدل او به هیچ می رنجد
وگرنه آن لب میگون گزیدنی دارد ۳
هنوز گل ز رخش دسته می توان بستن
هنوز سبزه خطش چریدنی دارد ۴
هنوز سیب ذقن رنگ را نباخته است
هنوز میوه این باغ چیدنی دارد ۵
هنوز نرگس فتان او جنون فرماست
هنوز کوچه زلفش دویدنی دارد ۶
ز خط گزیده شد آن شکرین دهان و بجاست
لبی که خیر ندارد گزیدنی دارد ۷
ترا دماغ پریشان شود ز نکهت گل
وگرنه ناله صائب شنیدنی دارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.