این متن شعری است که از مفاهیمی مانند ناامیدی، عشق، رزق و روزی، تقدیر و اختیار، و طبیعت سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند نفس خونچکان، زمین شوره، آهوی رمیده، و گلفروش، احساسات عمیق انسانی و مسائل فلسفی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر شاعرانه مانند 'نفس خونچکان' و 'وحشت صیاد' ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال سنگین یا ناراحتکننده باشد.
غزل ۳۷۵۱ - فسرده دل نفس خونچکان نمی دارد
زمین شوره گل و ارغوان نمی دارد ۱
مپرس راه خرابات را ز زاهد خشک
که تیر کج خبری از نشان نمی دارد ۲
به گرمی طلب آید به دست دامن رزق
تنور سرد نصیبی ز نان نمی دارد ۳
جهان نوردی دیوانه اختیاری نیست
خبر ز گردش خود آسمان نمی دارد ۴
ز سایه وحشت صیاد می کند آهو
دل رمیده تعلق به جان نمی دارد ۵
نمی شود کف دریادلان شود بی برگ
حنای پنجه مرجان خزان نمی دارد ۶
گل از نظاره او بی حجاب چیند غیر
که گلفروش غم بلبلان نمی دارد ۷
تمام رحمت و لطفند اهل دل صائب
که میوه های بهشت استخوان نمی دارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.