غزل ۳۷۴۷ - خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد

خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد
همیشه سر به گریبان ماتمی دارد ۱

تو مرد صحبت دل نیستی، چه می دانی
که سر به جیب کشیدن چه عالمی دارد ۲

اگر چه ملک عدم کم عمارت افتاده است
غریب دامن صحرای خرمی دارد ۳

مکن ز رزق شکایت که کعبه با آن قدر
ز تلخ و شور همین آب زمزمی دارد ۴

هزار جان مقدس فدای تیغ تو باد
که در گشایش دلها عجب دمی دارد! ۵

لب پیاله نمی آید از نشاط بهم
زمین میکده خوش خاک بی غمی دارد ۶

مباد پنجه جرأت در آستین دزدی
کمان چرخ مقوس همین دمی دارد ۷

تو محو عالم فکر خودی، نمی دانی
که فکر صائب ما نیز عالمی دارد ۸