این متن شعری است که از عناصر طبیعت و احساسات انسانی برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند. شاعر از تصاویری مانند لاله، خورشید، سیلاب، و یوسف برای بیان عشق، اندوه، و جستجوی معنا بهره میبرد. شعر به موضوعاتی مانند عشق، رنج، صبر، و جستجوی حقیقت میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق و نمادین است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و فلسفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۳۷۴۲ - شراب روز دل لاله را سیه دارد
ازین سخن مگذر سرسری که ته دارد ۱
فروغ مشعل خورشید کرم شب تاب است
چنین که زلف تو روز مرا سیه دارد ۲
چه فیضها صدف از پرتو خموشی یافت
گهر شود به کفش آب، هرکه ته دارد ۳
چگونه بدر نگردد هلال غبغب او؟
ز ناز بالش خورشید تکیه گه دارد ۴
عنان گسسته چو سیلاب می روم، بفرست
توجهی که عنان مرا نگه دارد ۵
چسان برون ندهم شعله شکایت را؟
ازان دلی که چو مجمر هزار ره دارد ۶
گشود بند قبا بی حجاب، آه کجاست
که چشم روزن این خانه را نگه دارد ۷
درازدستی در کاروان احسان نیست
وگرنه چندین یوسف هنر به چه دارد ۸
کسی که فکر سر خود نمی کند صائب
همیشه باد به کف، خاک در کله دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.