این متن شعری است که به زیبایی و جذابیت چهره معشوق و تأثیر عمیق آن بر جهان و انسانها میپردازد. همچنین، از عشق سوزان و رنجهای عاشقانه سخن میگوید و اشارهای به ناپایداری دنیا دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و تصاویر بهکاررفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۳۷۲۸ - ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد
ز جلوه تو قیامت حساب بردارد ۱
نصیب سوختگان می رسد ز پرده غیب
همیشه آبله آب از سراب بردارد ۲
چنین که خوی تو کرده است عام ناسازی
عجب که آتش سوزان کباب بردارد ۳
چنان عقیق تو از خون خلق شد سیراب
که از مشاهده اش زخم آب بردارد ۴
بغیر لخت دل و پاره جگر صائب
چه توشه کس ز جهان خراب بردارد؟ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.