این شعر از صائب تبریزی، تصویری تلخ و پرتنش از روزگار ناعادلانه و خشن ارائه میدهد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند «شیشه رنگ میبارد» و «سنگ میبارد»، به سختیها و بیعدالتیهای زمانه اشاره میکند. او همچنین به ناامیدی و یأس حاکم بر جامعه میپردازد، اما در عین حال، امید به رحمت الهی را نیز زنده نگه میدارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از تصاویر بهکاررفته در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و دشوار باشد.
غزل ۳۷۲۱ - درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد
زمانه ای است که از شیشه سنگ می بارد ۱
لب صدف زده تبخال و ابر بی انصاف
به کام شیر و دهان پلنگ می بارد ۲
گشاده رو سخن سخت نشود ز کسی
به هر دری که بود بسته سنگ می بارد ۳
نه هر که داغ گذارد ز دردمندان است
که زهر چشم ز داغ پلنگ می بارد ۴
تو از فشاندن تخم امید دست مدار
که ابر رحمت حق بی درنگ می بارد ۵
اگر عیار تریهای روزگار این است
ز چهره گل امید رنگ می بارد ۶
مدار از گل این باغ سازگاری چشم
که خون بیگنهانش ز چنگ می بارد ۷
چرا عقیق نسازد به سادگی صائب
درین زمانه که از نام ننگ می بارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.