این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از استعارهها و تصاویر زیبا برای بیان مفاهیم عمیق عشق، رنج، قناعت، و جستجوی معنوی استفاده میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند قمری، گوهر آب، عود، و عنکبوت برای انتقال احساسات و اندیشههای خود بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۷۱۱ - جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد
که دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟ ۱
فغان که طوق گلوگیر عشق، قمری را
امان نداد که از بیضه سر برون آرد ۲
دل از عزیزی غربت نمی توان برداشت
ز گوهر آب محال است سر برون آرد ۳
برون نمی رود از مجمر تو نکهت عود
ز محفل تو کسی چون خبر برون آرد؟ ۴
به روی سخت توان خرده از بخیل گرفت
که آهن از دل خارا شرر برون آرد ۵
اگر ز کنج قناعت قدم برون ننهی
چو عنکبوت ترا رزق پر برون آرد ۶
تو بیجگر کنی اندیشه از اجل، ورنه
ز شوق راه فنا مور پر برون آرد ۷
هزار ناخن تدبیر غوطه زد در خون
که تا ز عقده زلف تو سر برون آرد ۸
همان ز شوق دل خویش می خورد صائب
اگر ز جیب گهر رشته سر برون آرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.