این شعر به مضامینی مانند عشق، رنج، فداکاری، و انتظارات ناامیدانه از دیگران میپردازد. شاعر از تشبیههای زیبایی مانند مقایسه دل با باده گلگون و لیلی با سیاه خیمه استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند شرم، گناه، و بخشش نیز در آن دیده میشود.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و اخلاقی ممکن است برای مخاطبان جوان نیاز به توضیح داشته باشد.
غزل ۳۶۹۷ - سری که در ره او بی کلاه می گردد
فلک سوار چو خورشید و ماه می گردد ۱
ز داغ لاله سیراب می توان دریافت
که دل ز باده گلگون سیاه می گردد ۲
مبر ز قرب خسان آبروی خود زنهار
که کهربا سبک از برگ کاه می گردد ۳
ز رهبران چه توقع، ز همرهان چه امید؟
مرا که نقش قدم سنگ راه می گردد ۴
سیاه خیمه لیلی است پیش اهل جنون
دلی که سرمه ز برق نگاه می گردد ۵
ز شرم عارض او نام ماه حلقه کند
نه هاله است که بر دور ماه می گردد ۶
به خجلت گنه از عذر صلح کن صائب
که عذر پیش کریمان گناه می گردد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.