این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و یأس شاعر از شرایط زمانه و عدم تحقق آرزوهاست. او از ناتوانی در تغییر سرنوشت، بیتوجهی معشوق، و وضعیت نابسامان جامعه شکایت دارد. با این حال، در برخی ابیات امید اندکی به بهبود شرایط دیده میشود.
مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به ناامیدی و یأس نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
غزل ۳۶۷۲ - شبی ستاره دولت به بام ما افتد
که از لب تو شرابی به جام ما افتد ۱
چنین که شرم گرفته است در میان او را
کجا رهش به غلط بر مقام ما افتد؟ ۲
سیاهرویی ما نیست قابل اصلاح
ز مه گره به سر زلف شام ما افتد ۳
لبی که رنگ نمی گیرد از فروغ سهیل
کجا به فکر جواب سلام ما افتد؟ ۴
سیاه خانه نشینان لامکان دشتیم
ز ماهتاب چه پرتو به بام ما افتد؟ ۵
به کشوری که هما مرغ خانگی شده است
نشد که سایه جغدی به بام ما افتد ۶
دلی که نقد کند نسیه قیامت را
به فکر یار قیامت خرام ما افتد ۷
کنون که از خط مشکین سیاه مست شده است
امید هست لب او به کام ما افتد ۸
ز نارسایی طالع نمی شود قسمت
که راه نکهت گل بر مشام ما افتد ۹
به اختیار محال است ترک جام کنیم
مگر ز بیخودی از دست، جام ما افتد ۱۰
ز خط سبز مگر تنگ شکرش صائب
به فکر طوطی شیرین کلام ما افتد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.