این شعر به بیان عشق و احساسات عمیق میپردازد و از نور و روشنایی به عنوان نماد عشق و حقیقت استفاده میکند. شاعر از ناتوانی در پنهان کردن عشق و نیاز به بیان آن سخن میگوید و به مفاهیمی مانند عقل، حقیقت و فداکاری اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۶۶۷ - فروغ گوهر دل از سر زبان تابد
صفای باغ ز رخسار باغبان تابد ۱
نمی توان به جگر داغ عشق پنهان کرد
که نور این گهر از روزن زبان تابد ۲
مگر میانجی دیوار جسم برخیزد
که آفتاب تو بر پیشگاه جان تابد ۳
درین زمانه باطل کسی که حق گوید
برای خویش چو منصور ریسمان تابد ۴
اگر چو غنچه مرا صد زبان بود در کام
حجاب عشق تو بر هم گه بیان تابد ۵
به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرون
مگر ستاره دیگر ز آسمان تابد ۶
تو گرم جلوه و صائب به خون خود غلطد
که پرتو تو مبادا به این و آن تابد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.