این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند گذرایی زندگی، ناپایداری دنیا، و هشدار دربارهی خطرات غفلت میپردازد. شاعر با اشاره به افتادن جام و طشت، سبحه، و مرغ همایون، به ناپایداری و تغییرپذیری جهان اشاره میکند و از خواننده میخواهد هوشیار باشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۶۶۳ - ز روی خشت خم از جوش باده جام افتاد
بیار باده که طشت خرد ز بام افتاد ۱
حباب وار به سرگشتگی مثل گردد
سفینه ای که به گرداب خط جام افتاد ۲
مباد از سر زنار کم سر مویی
چه شد که سلسله سبحه از نظام افتاد ۳
چو سبزه فرش شد و همچو آب رفت از دست
نگاه هرکه بر آن سرو خوش خرام افتاد ۴
به چشم روشنی دام می رود صیاد
کدام مرغ همایون دگر به دام افتاد؟ ۵
درین نشیمن آشوب پخته شو زنهار
زنند پای به فرقش چو میوه خام افتاد ۶
علاج کلفت خود زود می کنم صائب
دگر به دست من امروز یک دو جام افتاد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.