این متن شعری است که در آن شاعر آرزوهای نیکویی برای معشوق خود بیان میکند. او از خداوند میخواهد که معشوقش همیشه سالم و شاداب بماند، از هرگونه درد و بیماری در امان باشد و تعادل و آرامش در زندگی او حکمفرما شود. شاعر همچنین امیدوار است که آه و نالههای او به آسمان نرود و زندگی معشوق پر از شادی و سلامتی باشد.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و آرزوهای عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۳۶۶۱ - گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!
به خنده تو ز تبخاله جای تنگ مباد! ۱
مباد نبض تو چون موج مضطرب هرگز
میان طبع تو و اعتدال جنگ مباد! ۲
پی علاج تو کز تب چو آفتاب شدی
مسیح را به فلک فرصت درنگ مباد! ۳
سبک، گرانی خود درد از سرت ببرد
چو آفتاب بر آیینه تو زنگ مباد! ۴
به چهره ات عرق سرد و گرم و تر بدود
غبار عارضه را بر رخت درنگ مباد! ۵
ز جام صحت جاوید لاله گون باشی
بهار عافیتت در خمار رنگ مباد! ۶
امیدوار چنانم به لطف حق صائب
که آه من به فلک بیش ازین به جنگ مباد! ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.