غزل ۳۶۵۸ - خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو داد

خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو داد
ز سر گذشت و به دنبال این بلا افتاد ۱

تو تا شکفته شدی گل به خویشتن بالید
تو تا بلند شدی قد کشید نخل مراد ۲

چگونه دل به دو زلف معنبرش ندهم؟
نمی توان به دو عالم به یک طرف افتاد ۳

چنین که رحمت او بی دریغ می بخشد
چرا خموش نباشد زبان استعداد؟ ۴

رود ز پنجه جوهر کنون چو موم برون
دلی که بود به سختی چو بیضه فولاد ۵

قضا چو دست برآورد ناله بی اثرست
سپند از آتش سوزان نجست از فریاد ۶

درست چون نگذارند خشت اول را
اگر به چرخ رسد کج بود همان بنیاد ۷

هنوز از جگر چاک بیستون صائب
به گوش می رسد آواز تیشه فرهاد ۸

جواب آن غزل مولوی است این صائب
که بحر لطف بجوشید و بندها بگشاد ۹