این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، با زبانی نمادین و پر از تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی مانند عشق، ایثار، رهایی از تعلقات دنیوی، و اهمیت صداقت و صفای دل میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا، مخاطب را به رها کردن دل از غیر عشق، بخشش، و روی آوردن به حق دعوت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۶۵۶ - دست اسباب بگیرید و به سیلاب دهید
به دل جمع، دگر داد شکر خواب دهید ۱
دل بی عشق چه در سینه نگه داشته اید؟
بر سرش جان بگذارید و به قصاب دهید ۲
آبرو در چمن خشک مزاجان جهان
آنقدر نیست که خار مژه ای آب دهید ۳
صحبت صافدلان برق صفت در گذرست
هرچه دارید به می در شب مهتاب دهید ۴
روی دل بر طرف خانه حق می باید
چه زیان دارد اگر پشت به محراب دهید؟ ۵
هیچ کار از مدد بخت نگون پیش نرفت
سر این رشته به شاگرد رسن تاب دهید ۶
بلبلان گر سر همچشمی صائب دارید
اول از نغمه تر تیغ زبان آب دهید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.