این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، وفاداری، ادب، و رنجهای عاشقانه میپردازد. شاعر با اشاره به پروانه و شمع، زلف و دل، و دیگر نمادهای شعری، احساسات عمیق و پیچیدهی عاشقانه را بیان میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۶۵۱ - حسن آن روز که تشریف حیا می پوشید
عشق پیراهن یکرنگ وفا می پوشید ۱
بال پروانه اگر پاس ادب را می داشت
شمع پیراهن فانوس چرا می پوشید؟ ۲
یاد آن قرب که آن شعله بی پروایی
به صلاح من یکرنگ، قبا می پوشید ۳
چه شد آن لطف که گر برگ گلی می جنبید
زلف دامن به چراغ دل ما می پوشید ۴
این زمان دست زد بوسه هر بوالهوس است
پشت دستی که رخ از رنگ حنا می پوشید ۵
صائب امروز چو گل مست و گریبان چاک است
غنچه من که رخ از باد صبا می پوشید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.