این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند ناتوانی در رسیدن به آرامش و فراغت، قناعت، عشق، و دوری از مردم برای یافتن آرامش میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، ناکامیهای انسان در رسیدن به خواستههایش را بیان میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مضامین پیچیده نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۳۶۴۸ - در جهان کس می عشرت نتوانست کشید
آروز پای فراغت نتوانست کشید ۱
آه کز پستی این مجمر بی روزن چرخ
نفسی شعله فطرت نتوانست کشید ۲
هرکه بالین قناعت ز کف دست نکرد
رخت بر بستر راحت نتوانست کشید ۳
فرد شو فرد که تا خضر نشد دور از خلق
دم آبی به فراغت نتوانست کشید ۴
دشت تفسیده عشق است که خورشید بلند
پا از آنجا به سلامت نتوانست کشید ۵
دل که خمخانه آفات تهی کرده اوست
باده تلخ نصیحت نتوانست کشید ۶
نرمی از خلق مدارید توقع که مسیح
روغن از ریگ به حکمت نتوانست کشید ۷
دید تا روی ترا آینه، رو پنهان کرد
خجلت صبح قیامت نتوانست کشید ۸
به چمن رفتی و از شرم گل عارض تو
غنچه خمیازه حسرت نتوانست کشید ۹
صائب از سایه ارباب کرم سر دزدید
کوه بر فرق ز منت نتوانست کشید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.