این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و اندوه شاعر از شرایط زمانه است. او از بیتوجهی دیگران به رنجهایش مینالد و تنها امیدش به لطف خداوند است. شاعر از بیعدالتی و ناکامیهای خود سخن میگوید و به ستاری خداوند امیدوار است.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر نیاز به درک و تجربه بیشتری دارد که معمولاً در سنین نوجوانی و بزرگسالی قابل درک است.
غزل ۳۶۴۰ - از تماشا دل افسرده ما نگشاید
گره از غنچه پیکان به صبا نگشاید ۱
آن که در خانه اغیار کمر باز کند
از کمر تیغ به کاشانه ما نگشاید ۲
با حریفان همه شب در ته یک پیرهن است
آن که در خانه ما بند قبا نگشاید ۳
زور می رحم به نومیدی ما خواهد کرد
محتسب گر در میخانه به ما نگشاید ۴
صائب امید به ستاری یزدان داریم
که سر نامه ما روز جزا نگشاید ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.