این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیباییهای طبیعت و حالات عاشقانه و عارفانه میپردازد. شاعر از عناصری مانند سرو، غنچه، نرگس و چشمان شوخ برای توصیف معشوق استفاده میکند و در ادامه، به مفاهیمی مانند عشق، رنج عاشق، و حالات عارفانه اشاره دارد. شعر با تأکید بر جنون عاشقانه و نیاز به گوشهچشمی از معشوق به پایان میرسد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از واژگان و استعارههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارند.
غزل ۳۶۳۸ - سرو بستان حیا غنچه جبین می باید
نرگس باغ ادب پرده نشین می باید ۱
شوخ چشمی که به صیادی دل می آید
نگهش در پس مژگان به کمین می باید ۲
چشم مخمور و نگه سرخوش و لبها میگون
زاهد کوی خرابات چنین می باید ۳
بر سر تخت دم از عشق زدن بی معنی است
عاشق بی سر و پا خاک نشین می باید ۴
اشک چون بی اثر افتاد به خاکش بسپار
صدف بدگهران زیر زمین می باید ۵
همه آهونگهان بر سر مجنون جمعند
چشم بد دور، نظرباز چنین می باید ۶
صائب اسباب جنونم همه آماده شده است
گوشه چشمی ازان زهره جبین می باید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.