این متن شعری است که از مضامین عرفانی، عشق، غربت، و فلسفه زندگی سخن میگوید. شاعر از مفاهیمی مانند دوری از وطن، حسادت، معصومیت، و تأثیر هنر و سخن در زندگی استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۶۲۷ - خانه بر دوش غریبی ز وطن می آید
رو خراشیده عقیقی به یمن می آید ۱
آنچه بر زلف ایاز از دهن تیغ نرفت
از حسودان به سر زلف سخن می آید ۲
حرم عصمت یوسف چه نشاط انگیزست
طفل یکروزه در آنجا به سخن می آید ۳
خاطرش آینه برگ خزان می گردد
هرکه بی باده گلگون به چمن می آید ۴
رخت هستی نگشود از دل ما بند ملال
این گشاد از ید بیضای کفن می آید ۵
صدف از اشک گهر دامن دریا گردد
هر کجا خامه صائب به سخن می آید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.