این شعر از حسرت و غربت سخن میگوید و بیانگر احساساتی مانند عشق، رنج، وطنپرستی و جستجوی معناست. شاعر از چشم فسونساز، سوختگی دل، بازگشت به وطن و رنج غربت یاد میکند و به سادگی دل و بیزبانی اشاره دارد. همچنین، از درد و رنج جان و نشتر الماس نیز سخن به میان میآید.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و حسرت نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات انسانی دارد.
غزل ۳۶۱۷ - بر سر حرف، گر آن چشم فسون ساز آید
با نفس سوختگی سرمه به آواز آید ۱
از غریبی به وطن می روم و می گویم
وقت آن خوش که به غربت ز وطن باز آید ۲
ذوق کاوش اگر این است که من یافته ام
سینه کبک به عذر قدم باز آید ۳
ساده دل را نبود بند خموشی به زبان
پرده پوشی کی از آیینه غماز آید؟ ۴
رگ جانم هدف نشتر الماس شود
ناخن ریشی اگر بر جگر ساز آید ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.