این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذبههای روحانی سخن میگوید. او از ناتوانی عقل در برابر عشق و جذبههای آن میگوید و از شیدایی و دیوانگی ناشی از عشق سخن میراند. شاعر همچنین به نقش شمس تبریز در این جذبههای عرفانی اشاره میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۹۵۵ - چون روی آتشین را یک دم تو مینپوشی
ای دوست چند جوشَم؟ گویی که چند جوشی؟ ۱
ای جان و عقلِ مِسکین، کِی یابد از تو تَسکین؟
زین سان که تو نَهادی قانونِ میْ فروشی ۲
سُرنایِ جانها را دَر میدَمی تو دَم دَم
نِی را چه جُرم باشد، چون تو هَمیخُروشی؟ ۳
روپوش بَرنَتابَد، گَر تابِ رویْ این است
پنهان نگَردد این رو، گَر صد هزار پوشی ۴
بر گِردِ شَید گَردی، ای جانِ عشقِ ساده
یا نیک سُرخْ چَشمی، یا خود سیاه گوشی ۵
گَر زان که عقل داری، دیوانه چون نگشتی؟
وَرْنه از اصلِ عشقی، با عشقْ چند کوشی؟ ۶
اَجْزایِ خویش دیدم، اَنْدَر حُضورْ خامَش
بس نَعْرهها شنیدم در زیرِ هر خَموشی ۷
گفتم به شَمسِ تبریز کین خامُشان کیانند؟
گفتا چو وَقت آید، تو نیز هم نپوشی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.