این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عناصر طبیعت مانند گل، باغ، شبنم و صبح برای بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای روحی استفاده میکند. همچنین، مضامینی مانند عشق، جدایی، رنج و امید در آن دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد عشق و رنج روحی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۵۸۴ - گل رخسار تو هرجا که نمودار شود
باغ بر شبنم گل بستر بیمار شود ۱
عشق فکر دل افگار ز من دارد بیش
دایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود ۲
آن که از چشم تو افکند مرا بی تقصیر
چشم دارم به همین درد گرفتار شود ۳
عشق تا نیست خرد تیغ زبانی دارد
صبح چون شد علم شمع نگونسار شود ۴
تن چو کاهید ز غم، رشته جان می گردد
دل چو گردید تنک، پرده اسرار شود ۵
گلشنی را که کند ناز چمن پیرایی
بر دل غنچه نسیم سحری بار شود ۶
از صفای دل ما حسن بود جلوه طراز
آه ازان روز که آیینه ما تار شود ۷
می توان رفت به یک چشم پریدن تا مصر
بوی پیراهن اگر قافله سالار شود ۸
غفلت راهنمایان نپذیرد اصلاح
راه خوابیده محال است که بیدار شود ۹
یوسف آن است که خود را نکند گم، هرچند
ساحت روی زمین پر ز خریدار شود ۱۰
سخن از مستمعان قدر پذیرد صائب
قطره در گوش صدف گوهر شهوار شود ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.