این متن شعری عرفانی و غنایی است که از مضامینی مانند عشق، هستیشناسی، وصف طبیعت و حالات درونی شاعر سخن میگوید. شاعر از دل خالی، شیشههای تهی، گریه شمع، و دام عشق صحبت میکند و به مفاهیمی مانند بخت، قناعت، و مستی نیز اشاره دارد.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی اشارات به مستی و عشق ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۳۵۶۶ - دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود
شیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود ۱
دلش از کوتهی رشته عمرست کباب
گریه شمع نه در ماتم پروانه بود ۲
شکن زلف تو از خال فریبنده ترست
گره دام تو دلچسب تر از دانه بود ۳
بی جنون دایره حسن بود بی پرگار
مرکز حلقه اطفال ز دیوانه بود ۴
دایم از کیف دو بالاست دماغش بر تخت
هرکه را تاج و نگین، شیشه و پیمانه بود ۵
بخت سبزی که توانگر به دعا می طلبد
قانعان را به نظر سبزه بیگانه بود ۶
خرج من دایم از اندازه دخل است زیاد
مور در خرمن من بیشتر از دانه بود ۷
لب پیمانه بود نقل شرابم صائب
مطرب محفل من نعره مستانه بود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.