این شعر از صائب تبریزی به مضامینی مانند عرفان، معرفت، سیر و سلوک معنوی، و نگاه عمیق به هستی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند پنهانبودن حقیقت، جستجوی معنویت، و اهمیت سفر درون سخن میگوید. همچنین، اشارهای به زیباییهای ظاهری و باطنی جهان دارد و بر اهمیت اخلاق و آزادگی تأکید میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. درک این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم انتزاعی دارد که معمولاً در سنین بالاتر قابل درک است.
غزل ۳۵۶۴ - باغ در بسته ما دیده پوشیده بود
گل ناچیده ما دامن برچیده بود ۱
صورت خوب به هر مشت گلی می بخشند
تا که شایسته اخلاق پسندیده بود؟ ۲
دانه ای می جهد از برق حوادث سالم
که زمین در نظرش تابه تفسیده بود ۳
فیض آزادگی و آب حیات است یکی
سرو را خرمی از دامن برچیده بود ۴
نیست در چشم پریشان نظران نور یقین
این گهر در صدف دیده پوشیده بود ۵
پیش چشمی که شد از سرمه وحدت روشن
صدفی نیست که بی گوهر سنجیده بود ۶
از جهانگردی ظاهر نشود کار تمام
هرکه در خویش سفر کرد جهاندیده بود ۷
سالکان بی نظر پیر به جایی نرسند
رشته بی دیده سوزن ره خوابیده بود ۸
تا قیامت نشود غنچه گل آغوشش
هرکه در خانه زین مست ترا دیده بود ۹
فارغ از سیر گلستان جهانم صائب
که پریخانه من دیده پوشیده بود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.