این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر خودآگاهی، عشق الهی، صبر و تلاش در راه رسیدن به کمال تأکید دارد. شاعر از مفاهیمی مانند خودشناسی، عشق به خدا، اهمیت تلاش و صبر، و دوری از غرور سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات عرفانی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۳۵۶۱ - حاصل عمر زخود بیخبران آه بود
هرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود ۱
نتوان در حرم قدس به پرواز رسید
پر سیمرغ درین راه پر کاه بود ۲
پیش چشمی که به یکتایی آن سرو رسید
طوق هر فاخته ای های هوالله بود ۳
از وصول آن که زند دم، خبر از راهش نیست
آن بود واصل این راه که در راه بود ۴
هرکه باریک ز اندیشه شود همچو هلال
می توان یافت که جوینده آن ماه بود ۵
ای که کام دو جهان را ز خدا می طلبی
هر دو موقوف به یک آه سحرگاه بود ۶
غافل از مور مشو گرچه سلیمان باشی
که ز هر ذره به درگاه خدا راه بود ۷
از وصال رخ او بی ادبان محرومند
گل این باغ ز دستی است که کوتاه بود ۸
می رسد جاذبه عشق به فریاد مرا
یوسف آن نیست که پیوسته درین چاه بود ۹
صائب از کشمکش رد و قبول آسوده است
هرکه را روی دل از خلق به الله بود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.