غزل ۳۵۵۸ - دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟

دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟
ظرف دریوزه کند هرکه گدای تو بود ۱

بی نیاز از زر و سیمند طلبکارانت
گنج زیر قدم آبله پای تو بود ۲

خون کند در دل گلگونه حوران بهشت
خون هرکس که حنای کف پای تو بود ۳

گنج را گوشه ویرانی بلاگردانی است
ورنه دل لایق آن نیست که جای تو بود ۴

دامن دولت جاوید به دست آورده است
هرکه در سلسله زلف رسای تو بود ۵

شبنمی سیر ندیده است گل روی ترا
وای بر بلبل اگر گل به صفای تو بود ۶

خضر از سبزه خوابیده گران خیزترست
آتش شوقی اگر در ته پای تو بود ۷

برق خار و خس تقصیر هزاران سال است
یک دم گرم که مقرون رضای تو بود ۸

نرسد چاشنی خواب به شیرینی وصل
چه خیال است خیال تو به جای تو بود؟ ۹