این متن شعری از صائب تبریزی است که با استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، پنهانکاری، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند آتش، زنبور، انگور، و عنقا برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و پنهانکاری نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۵۵۴ - بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم
آتش داغ من از مجمره طور بود ۱
چاک در پرده زنبوری انگور افکند
شیوه دختر رز نیست که مستور بود ۲
عیش بی غم نتوان یافت به عالم صائب
نیش زنبور نهان در دل انگور بود ۳
دار هر چند به ظاهر ز ثمر عور بود
ثمر پیشرس او سر منصور بود ۴
بهتر از دیدن سیمای گرانجانان است
بندبند من اگر در ته ساطور بود ۵
خلوت خویش اگر بیضه عنقا سازم
گوشم از جوش سخن خانه زنبور بود ۶
چون نسیم سحر از بس که سبک می گذرم
پای من دست حمایت به سر مور بود ۷
شور عالم همه از پسته لب بسته توست
ورنه در ساغر محشر چه قدر شور بود؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.