این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی را بیان میکند. موضوعات اصلی آن شامل عشق، قناعت، خطرات زندگی، ادب، و تأثیرات منفی طمع و غفلت است.
مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیدهی موجود در متن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابلدرک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند عشق و ملامت نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۵۴۷ - دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند
صدف از حوصله خویش گهر می چیند ۱
سخن عشق بود صیقل آیینه جان
از دل سوخته زنگار شرر می چیند ۲
کام حرص است که از شهد نگردد شیرین
ورنه قانع ز نی خشک شکر می چیند ۳
به چه امید درین بحر توان لنگر کرد؟
دامن از کشتی ما موج خطر می چیند ۴
گل بی خار بود قسمتش از خارستان
هرکه از باغ جهان گل به نظر می چیند ۵
به ادب باش درین باغ که هرکس اینجا
می نهد بر سر هم دست، ثمر می چیند ۶
هرکه از زخم زبان می دهد آزار ترا
خس و خاری است که از راه تو بر می چیند ۷
می زند طعنه غفلت به تو کافر نعمت
مور هر ریزه که از راهگذر می چیند ۸
لذت سنگ ملامت ز دل صائب پرس
کبک سرمست گل از کوه و کمر می چیند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.