این متن به انتقاد از افراد ریاکار و دنیاپرست میپردازد که با ظاهری آراسته اما باطنی فاسد، به دیگران آسیب میزنند. شاعر از کوتهفکری مردم و ناتوانی آنها در درک حقایق عمیق زندگی شکایت میکند و اشاره میکند که عاشقان واقعی نیز در این راه رنج میکشند.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه کافی در مواجهه با مسائل اجتماعی و اخلاقی دارد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و فلسفی ممکن است برای سنین پایین تر قابل درک نباشد.
غزل ۳۵۱۷ - بد درونان که به همواری ظاهر سمرند
همه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند ۱
دستگیری نتوان داشت توقع ز غریق
اهل دنیا همه درمانده تر از یکدگرند ۲
نه همین سبزه درین راهگذر پامال است
بیشتر تیغ زبانان جهان پی سپرند ۳
عمر جاوید خضر را به نظر می آرند
آه ازین مردم عالم که چه کوته نظرند! ۴
یک حباب است سپهر از قدح لبریزش
زان می ناب که صاحب نظران بیخبرند ۵
نیست از جانب معشوق حجابی صائب
اینقدر هست که دلباختگان بیجگرند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.