این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره رنجها و ناکامیهای زندگی است. او از تشنگی، آتش درون، نمک شوری بختم، و دیگر استعارهها برای توصیف دردهایش استفاده میکند. شاعر احساس میکند که در زندگی به او سختگیری شده و با وجود تلاشهایش، به آرامش نرسیده است. همچنین، او به مفاهیمی مانند صبر، عادت به رنج، و تنهایی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و مضامین مانند رنج و ناکامی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۳۴۹۸ - با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند
آتشم را ننشاندند و به آبم دادند ۱
نمک شوری بختم به جگر افشاندند
تکیه بر بسر آتش چو کبابم دادند ۲
خنده بیغمی و گریه شادی بردند
جگر تشنه و مژگان پرآبم دادند ۳
حاش لله که بیابد گهرم آب قبول
منم آن قطره که واپس به سحابم دادند ۴
نیستم خال، بر آتش چه نشاندند مرا؟
نیستم زلف، چرا اینهمه تابم دادند؟ ۵
صلح در ذایقه ام باده لب شیرین است
بس که عادت به می تلخ عتابم دادند ۶
من جدا می روم و خرقه پشمینه جدا
تا ز خمخانه تجرید شرابم دادند ۷
چون نلرزم به سر هر نفسی همچو حباب؟
خانه ای تنگتر از چشم حبابم دادند ۸
فکر من همچو ظفرخان همه باشد به صواب
صائب از مبداء فیاض خطابم دادند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.