این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از زیباییهای طبیعت و معشوق سخن میگوید و در عین حال به مفاهیمی مانند عشق، رنج، و امید اشاره دارد. شاعر از تصاویر زیبایی مانند سرو، هلال ابرو، و کعبه استفاده کرده و احساسات عمیق خود را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارات نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۳۴۹۱ - تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند
سروها یکقلم از پای دگر ننشستند ۱
از تماشای تو نظارگیان راست دو عید
تا دو ابروی هلال تو به هم پیوستند ۲
مزن ای شانه به هم زلف دلاویزش را
که درین سلسله بسیار عزیزان هستند ۳
می توان کرد عمارت چو شود کعبه خراب
وای بر سنگدلانی که دلی را خستند ۴
چه خیال است که در روز جزا سبز شوند؟
دانه هایی که درین شوره زمین پا بستند ۵
وقت آن صافدلان خوش که ز لبهای خموش
پیش یأجوج سخن سد خموشی بستند ۶
می برم رشک درین بزم بر آن مشت سپند
که به یک ناله جانسوز ز آتش جستند ۷
از گدازند درین دایره ایمن صائب
چون مه آنان که لب نان فلک نشکستند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.