این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، ندامت، ملامت و قیامت میپردازد. شاعر بیان میکند که کسانی که از عشق و ندامت آه نمیکشند، به مقام والایی نمیرسند. همچنین، او به اهمیت عشق و تأثیرات عمیق آن بر زندگی اشاره میکند و از ملامت دیگران نیز سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، استفاده از واژگان و استعارههای پیچیده ممکن است برای نوجوانان کمسنوسال نامفهوم باشد.
غزل ۳۴۷۰ - هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد
نفس صاف ز دل صبح قیامت نکشد ۱
هرکه خواهد که گرانسنگ بود میزانش
به که امروز سر از سنگ ملامت نکشد ۲
تا ازان یار سفر کرده نگیرد خبری
اشک ما پای به دامان اقامت نکشد ۳
نفس سوخته عشق ز پا ننشیند
تا گلاب از گل خورشید قیامت نکشد ۴
سایه عشق گران است، عجب نیست اگر
سرو در زیر پر فاخته قامت نکشد ۵
کرده ام خنده به ارباب ملامت صائب
اره چون بر سر من سین سلامت نکشد؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.